Ve işten ayrıldım...

O gün geldi, çattı ve bu gün iş yerimden ayrıldım. Yani bir nevi "Askerlik Sebebiyle" istifamı vermiş bulundum. Artık tam zamanlı bir çalışan değilim. İşten biraz erken ayrılmak istedim, çünkü askere gitmeden önce tamamlamam gereken bir çok evrak işi mevcut. Bunların peşinde koşturmak için zırt pırt iş yerimden izin almak beni rahatsız edecekti. O yüzden herkes rahat etsin diye bu gün ayrıldım. Ve rahat rahat evrakların peşinden koşacağım...

Şirketten ayrıldığım için, içim biraz buruk. Alışmış olduğum bir düzen vardı, ve çalışma arkadaşlarımın hepsi gerçekten çok saygı değer, sıcak kanlı ve paylaşımcı insanlardı. Allah herkese umarım öyle iş arkadaşları ve böylesine sıcak bir çalışma ortamı nasip eyler. Nasıl anlatsam bilemiyorum, orada öyle bir ortam vardı ki, sabahları kalktığımda böyle nasıl desem "off yine iş günü, yine işe gideceğim" psikolojisi asla olmadı. Çünkü orayı sanki bir iş yeri gibi değil de ikinci bir ev olarak görüyordum. Yazılımdan bilgisayardan networkten anlayan arkadaşlarla buluşup proje geliştirdiğim bir ev... He bir de iş yerimin evime 20dakkalık yürüş mesafesinde olması bu psikolojimi olumlu yönde tetikleyen etkenlerin en büyüğüydü sanırım.

İş yerinden ayrılmış olabilirim ancak orada çalışırken benim sorumluluğumda olan görevlerde yardım talep ettiklerinde yine yardımcı olmaktayım, olurum da.. Ve asla "ulan ben ayrılmışım işten daha ne yapacam bu adamların işini" demem, diyemem. Çünkü oranın bana kattığı şeylerin yanında iş sonrası gelen bu ufak isteklerin lafı bile edilemez. 

Kendimi böyle insanların arasında ve böyle bir şirkette çalıştığım için çok şanslı hissediyorum. Çünkü Türkiye şartlarında okuduğu bölümle alakalı bir işe giren insan sayısı gerçekten çok az hele bir de sevdiği bir mesleği icra eden insan sayısı ondan da az. Çalıştığım firma bana bunların ikisini de sağladığı için kendilerine teşekkür ediyor ve yazımı sonlandırıyorum...

Not: resim temsilidir, aslen google'ın ofisinden bir görüntüdür.